“Triggerfinger zou een speelverbod opgelegd moeten krijgen”, verzuchtte VPRO-presentator Jaap Boots na afloop van een Triggerfinger-show in Club 3 voor 12, “gewoon om het al die duizenden goedbedoelende rockbands niet al te zwaar te maken.” En daarmee vatte hij meteen de essentie samen van de livereputatie waarop Triggerfinger zich reeds een behoorlijk aantal jaren kan steunen: zonder al te veel franjes en dwars door ieders merg en been.

Met een ongeziene energie drukte Vlaanderens hardst rockende trio al een onuitwisbare stempel op het (voornamelijk Belgische) live circuit, lang voordat het in 2004 zijn zelfgetitelde debuut op het publiek losliet. Frontman Ruben Block was zich destijds zeer bewust van de beperkingen die een cd-opname stelt: “een album is en blijft een momentopname; het laat zien dat je die en die nummers op dat moment op een bepaalde manier speelt, terwijl diezelfde nummers een jaar later weer net wat anders klinken. Muziek is voor ons echter een evolutionair proces. Die evolutie valt uiteraard moeilijk op plaat te vatten.”

Het werd in ieder geval een zeer geslaagde momentopname, waarop werd geput uit een rijk muzikaal verleden (denk Led Zeppelin, Creedence Clearwater Revival, Motörhead, ZZ Top, The Pretenders, Deep Purple, Masters of Reality, en andere stelletjes ongeregeld). “Grijp de luchtgitaar en zet de benen in spreidstand”, luidde het. Want het werd een bijzonder opwindend plaatje.

De voorbeelden mogen dan oud, bejaard en in enkele gevallen zelfs dood zijn, de Triggerfinger-sound is dat allerminst: jachtig en toch hecht, gestroomlijnd en stekelig tegelijk... Het werd een handelsmerk waar niemand nog om heen kon.

Sinds 2004 nam Triggerfinger nauwelijks gas terug en blies zij met een onbeschrijflijke magie menig toehoorder van zijn sokken alsook het dak van iedere tent tijdens de talrijke optredens die zij naar aanleiding van deze release in de Benelux en het buitenland verzorgden.

Inmiddels zijn we dan ook vertrouwd met de magistrale interactie tussen charismatische zanger-gitarist Ruben Block, die bij een solo vaak te vinden is boven op één van zijn versterkers in plaats van ervoor, de bassende ruggengraat Monsieur Pol (a.k.a. de grote vriendelijke reus) en drummer Mario Goossens, die met de energie van een Duracel-konijn zijn vliezen aan gort slaat: een plaatje waaruit al snel duidelijk wordt dat deze groep meer omvat dan een optelsom van haar individuele delen.

In 2007 was het dan ook tijd voor een tweede momentopname, in de vorm van “Faders Up”, een live-recording van de show die Triggerfinger op 8 september 2006 ten beste gaf in de Antwerpse Petrol. Een handvol live shows in België en Nederland tijdens 2006 tezamen met de Waalse jongens van het voormalige Hulk (dat net voor de dubbeltour werd omgedoopt tot het Fransbekkende Les Anges), bewees dat Triggerfinger ook na enkele maanden relatieve stilte nog steeds meer dan overeind stond. En als kers op de taart, deed Triggerfinger in 2007 voor de tweede keer op Pukkelpop dus nog maar eens de Wablief-tent uit zijn naden barsten: de drie encores logen er niet om, they were happy to be back!

En terug zijn ze meer dan ooit. Op 25 februari a.s. slaat het trio immers toe met een gloednieuw studioalbum. Geproduceerd door, tezamen met en onder het toeziende oog van Jo Francken en gemasterd door Fred Kevorkian aan de andere kant van de grote plas, levert Triggerfinger met “What Grabs Ya ? ” weer een enorm sterk staaltje testosteron af.

Want al krijgen we hier een zicht op het evolutionaire muzikale proces waarover Block het in 2004 reeds had, de Triggerfinger-geest blijft ook op het nieuwe schijfje onaangeroerd en de basispremisse dezelfde: “Grijp de luchtgitaar en zet de benen in spreidstand”, hoog tijd voor een nieuwe momentopname, en wat voor eentje...! Het overweldigende gevoel van een live-optreden is nu niet meer slechts voorbehouden voor die unieke keren per jaar dat je Triggerfinger op het podium aan het werk ziet, maar doet nu ook je haren recht omhoog staan telkens je het glimmende schijfje in je Cd-speler duwt.