|
Eau de Vie |
|
OOR Goh, een liveplaat van Scram C Baby. Goed idee eigenlijk. De Amsterdammers mogen inmiddels veteranen zijn, live steekt de band nog altijd in blakende vorm. De vorig jaar verschenen studioplaat The Thing That Wears My Ring werd zonder drummer opgenomen, inmiddels heeft Scram C Baby twee luxe oproepkrachten: Henk Jonkers en Marit de Loos. Daarnaast is ook gitarist Leon Caren van Blues Brother Castro aan de line-up toegevoegd. Eau De Vie (levenswater, drank allicht) werd op 11 oktober 2007 in de bovenzaal van Paradiso opgenomen. De plaat is heel genietbaar, de tegendraadse rafelpopsongs vol kraak en smaak zijn bekend. De nadruk ligt op songs van Love Is Not Enough en The Thing That Wears My Ring. Vooral songs van die laatste plaat – een echte studiocreatie met veel elektronica – worden moeiteloos naar het podium vertaald. Toch klinkt Eau De Vie over het geheel wat vlak en doet de plaat niet helemaal eer aan een Scram C Baby-optreden waar je bij bent. Geen idee wat er niet klopt eigenlijk, de band speelt naar behoren, maar er mist een bepaalde dynamiek. Misschien moet je de voordracht van John Cees Smit er gewoon bij zien. Eau De Vie is een aardige liveregistratie maar toch wat teleurstellend. Op naar de dvd dan maar? (top) Velvet Music, 26-02-2008 (top) De Amsterdamse veteranen van Scram C Baby hebben al een hele rij albums op hun naam staan, maar een live-album ontbrak nog. Daar is nu echter verandering in gekomen met het eind vorig jaar in Paradiso opgenomen Eau De Vie. In nog geen veertig minuten komen hierop vijftien onbekommerd rammelende songs voorbij die een dwarsdoorsnede vormen van ruim vijftien jaar Scram C Baby. De geluidskwaliteit is goed, de band lekker op dreef en het publiek enthousiast. Voor wie de Nederlandse Pavement/Guided By Voices/Etc nog niet eerder hoorde, is dit een prima kennismaking, voor de fan een leuk souvenirtje. Essentieel is 'ie niet, maar Eau De Vie laat wel duidelijk horen dat het de moeite loont om eens een kijkje te gaan nemen als ze weer bij u in de buurt optreden. (4/5) Marco van Ravenhorst (top) In mijn platenkast liggen stapels met bootlegs. Live-opnames en sessies van allerlei bands die ik destijds hoog had zitten. De meeste verkreeg ik door het ruilen van cdr’s met anderen, een enkele kocht ik. De betere in deze collectie, het liefst soundboard-kwaliteit, voegt iets toe aan het reguliere werk van de bands en is meer dan een herhaling van zetten. Ik heb iets met live-muziek, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de cd’s in de praktijk nooit draai en ben inmiddels ook gestopt met verzamelen. Ik kan van het meeste echter geen afstand doen. Scram C Baby zit hier niet tussen, maar Eau De Vie zou destijds een sollicitatie geweest zijn naar de collectie. Scram C Baby bracht tot op heden vier albums uit. Eigenwijze gitaarliedjes met veel experiment, een wat moeilijker toegankelijk bandje uit de Excelsior-stal. Op Eau De Vie wordt vooral werk van hun laatste cd The Things That Wears My Ring gespeeld. Was dit album echter nog het resultaat van het trio Scram C Baby bestaande uit John Cees Smit, Frank van Praag en Geert de Groot, maar eigenlijk zonder drummer, wegens heibel in de tent. Op Eau De Vie zijn gitarist Leon Caren (Blues Brother Castro) en twee drummers Marit Loos (Caesar) en Henk Jonkers (o.a. Hallo Venray) toegevoegd. Dit maakt Scram C Baby veel meer een rockband dan op hun studio-albums en voegt derhalve daadwerkelijk wat toe aan hun discografie. De opnames zijn op 11 oktober 2007 in Paradiso gemaakt. Hierna speelden ze veel tijdens de Fine Fine Music-tour. Genoeg potentieel publiek om hier achteraf een leuke herinnering aan te kopen en voor SCB-liefhebbers om hun platenkast uit te breiden. Of ikzelf deze cd nog veel uit de kast zal halen moet blijken. Voorlopig mag hij in ieder geval mee in de "Eau De Vie". (top) Scram C Baby behoort al twintig jaar tot de vaste waarden van indierockend Nederland. Op dit live-album Eau De Vie (opgenomen in de bovenzaal van Paradiso) geeft de band een fijne bloemlezing uit hun oeuvre. De grillige gitaarrock klinkt lekker gruizig en in de persoon van zanger/gitarist John Cees Smit heeft de groep een rockstrot in de gelederen die zich kan meten met zijn Amerikaanse voorbeelden. (PdK) (top) Arm Scram C Baby. Hadden ze met The Thing That Wears My Ring hoog ingezet, werd de cd zo weinig verkocht. Het was zelfs zó erg dat er via de Excelsiornieuwsbrief bijna gesmeekt werd om de plaat te kopen. Het album verdiende het, kreeg zelfs uitstekende recensies, maar het lukt het Amsterdamse drietal/zestal al vijfentwintig jaar niet om aan te slaan bij het grote publiek. Het is aan het de live-cd Eau de Vie om het tij te doen keren. Want als Scram C Baby ergens in vorm is, dan is het wel op het podium. Ook op 1 oktober 2007, toen de band optrad voor een halfvol Paradiso. De set, die toch veertien nummers lang is, heeft een hoog 'kort maar krachtig'-gehalte. Voor je het weet sluit de band al weer af met het vibrerende 'Player'. Of je het nummer dan nog kan horen, is nog maar de vraag. De vuige rock-'n-roll kan ondertussen al een behoorlijke gehoorschade achtergelaten hebben. In een mix van oud en nieuw schuren titels als 'Near Hangs As Far As Anger Has Friends' en 'First Donkey' langs de trommelvliezen. Hard is het zeker, het tempo zit er van het begin tot het eind in, maar nog belangrijker: de sfeer van Scram C Baby live is perfect gevangen op cd, juist dankzij de imperfectie. De geluidskwaliteit is niet altijd haarscherp, zanger John Cees Smit kan in 'I'm in Your Band' zijn lachen amper inhouden en sommige mooie, rustige nummers als 'For Our Gracious Hearts' ontbreken. Maar het is wel Scram C Baby ten voeten uit. Ze geven zich voor de volle honderd procent en ga je daar in mee, dan laat de band je uitgeput achter. Eau de Vie maakt daarmee Scram C Baby een tikkeltje begrijpelijker voor degenen die de band nog nooit live hebben gezien. Voor de mensen die weten hoe het eraan toegaat: ja, het album ís Scram C Baby live. Zij weten dat dit het grootst mogelijke compliment is voor deze rockers op leeftijd. Lennart van der Burg (top) |
|
